هذیان های مترسکی

من

فرشته ی تو بودم که نباشم تا تو نقشه هایت/

را خوب نمی دانستی/

چقدر برای تو حقیرشده ام!

بادبادک هایت را برای خودت /

 می خواستی/

مرا به بند کشیده باشی

تا دستهایم را به خواب برده ای...

من

شبیه کدام آرزوی تو /

راهم را برای خودت به پایان برده /ای

ازمن /

چیزی نمانده است.

چراغ های رابطه شکستنی است....

درآینه سار سایه هایی   که از نگاه تو     شکوفه می دهد

بلندترین خدای سبزه ها وبلوغ     جاریست 

 پرنده هم که نباشم      شاخه های تو     همینجاست

ازبهارکه بگذریم        این روزها           بوی تو

درسرگردانی گلدانهای لب پنجره هم به بار می نشیند

 چه قدر مانده است

 تا ازترانه وآغوش پرم کنی؟

تن تو اتفاق تازه ای که نیست

وقتی تمام پنجره ها پرنده می شوند

بال دربال کبوترانی که بلند بلند دریا می شوند

برگستره ی  آرزویی  که لای در مانده است

تنها زنی می شوی که مسیح  را می فهمد.

آنجا که باغچه در شکوفه کردن تردید می کند

توآفتاب ترانه ای که بودن را به بار می نشاند.

دستانت رااگرجامه ای کنی   عریانی پنجره هاتمام خواهدشد

وهفت آسمان پرندگان  درسرانگشتانت حلول خواهدکرد.

ازعشق اگر برآیی دوازده فرشته ازتوخواهد رویید

وستاره ها همه  ستاره ی خوشبختی خواهند شد.

باد را بگو برگلبرگهات تازیانه  باش!

جوانه اگر تویی  پشت توفان خم شدنی است.